پنجشنبه, آذر 23, 1396


نام علمی (لاتین):  Hemiechinus auritus
نام انگلیسی: Long-eared Hedgehog                                                                                                           

مشخصات: جثه این جانور از خارپشت اروپایی کوچک تر است و پوزه کشیده تر و نوک تیزی دارد. گوش هایش بسیار دراز و از خارهای پشت سر بلندتر است. دست ها و پاهای بلندی دارد. برخلاف خارپشت بیابانی و خارپشت برانت، خارهای جلوی پیشانی دو قسمت نمی شوند. طول خارها حدود 15 میلی متر است. خارها گندمی رنگند و دو نوار تیره متمایل به قهوه ای دارند. معمولاً رنگ خارهای وسط پشت به علت نبودن نوارهای تیره روشن تر است. رنگ موهای صورت، گلو و پیشانی دارچینی متمایل به زرد است. موهای زیر بدن، پهلوها، دم، دست و پا سفیدند. در منطقه سیسستان رنگ خارهای پشت و موهای زیر شکم این خارپشت تیره رنگ است. بر اساس تحقیقاتی که به تازگی از طریق مطالعه DNA، توسط دکتر پاتون از موزه جانورشناسی دانشگاه رکلی بر روی نمونه هایی که در چاه نیمه زابل جمع آوری شد انجام گرفت، مشخص گردید که خارپشت های این منطقه زیر گونه ای به نام (H.a.megalotis) هستند که با زیرگونه کرمان (H.a.auritus) تفاوت دارند.
اندازه ها: طول سر و تنه 150 تا 270 میلی متر، دم 10 تا 55 میلی متر، وزن حدود 450 گرم.
زیستگاه: علف زارها، بوته زارهای حاشیه جنگل ها، مناطق استپی، باغ ها و مزارع.
پراکندگی: در ایران کرمان، سیستان، خراسان، گلستان، تهران، اصفهان و خوزستان.
پراکنش جهانی: آسیا و شمال افریقا.
عادات: اغلب خصوصیات اش شبیه خارپشت اروپایی است، ولی برای ایجاد لانه معمولاً سوراخ هایی به عمق 60 تا 100 سانتی متر در زمین حفر می کند یا در سوراخ سایر جانوران ساکن می شود. در موقع احساس خطر نیز هر چند تا حدودی گلوله مانند می شود ولی مانند خارپشت اروپایی به صورت کاملاً گرد در نمی آید. چنانچه این خارپشت را با انگشتان از خارهای پشت بدن گرفته، آویزان کنیم به راحتی سر و اندام های حرکتی را بیرون می آورد. در مناطق سردسیر خواب زمستانی و در مناطق گرمسیر احتمالاً خواب تابستانی دارد. نوزادان در زمان تولد خارهایی به طول دو میلی متر با رنگ های متفاوت از سفید چرک تا سیاه دارند. پنج ساعت پس از تولد طول خارها به هشت میلی متر می رسد.